ฉันไม่เคยชอบทะเลมาก่อนเลยรู้มั๊ย …
จำได้ว่าเคยบอกเธอไปแบบนั้น .. ไม่ชอบ เพราะเวลาไปทะเลจะรู้สึกเหงาๆ แปลกๆ
ฉันไม่เคยชอบอากาศหนาว และฉันก็เกลียดเดือนธันวาคม
ฉันชอบแสงแดดมากกว่า เพราะความหนาวทำให้ฉันรู้สึกเศร้า และขี้เกียจ ไม่มีชีวิตชีวา
ฉันไม่เคยชอบกินผัก ไม่ชอบกินอาหารทะเล และเกลียดช็อคโกแล๊ตเอามากๆ
ฉันไม่เคยอยากโตเป็นผู้ใหญ่ ฉันชอบที่จะทำตัวเป็นเด็ก และชอบใช้อารมณ์กับทุกเรื่อง
… จนกระทั่งเด็กผู้ชายคนหนึ่งหันมายิ้มให้กันในเวลาเกือบแปดโมงเช้า
ขณะรอเข้าแถวเคารพธงชาติ … เป็นรอยยิ้มที่น่ารักที่สุด และชอบที่สุดไม่ว่าจะนานเท่าไหร่
ฉันรู้สึกมีชีวิตชีวาเป็นพิเศษ นับจากวันนั้น เมื่อ 10 ปีที่แล้ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
ความรักแก่ขึ้นทุกปี ทุกปี … ในขณะที่เราเข้าใจกันมากขึ้น ทุกวัน ทุกวัน
ในวันนี้ฉันแน่ใจแล้วว่า ฉันโตขึ้นมาก และเข้าใจในหลายสิ่งหลายอย่างมากขึ้น
กว่าเรื่องราวจะดำเนินมาจนถึงวันนี้ ทั้งเธอและฉัน เราต่างสะบักสะบอมกันทั้งคู่
เธอเหนื่อย .. ในการพยายามที่จะทำให้ฉันดีขึ้น
ฉันเหนื่อย .. ที่ไม่เข้าใจว่าทำไมเธอต้องทำแบบนี้
ทั้งปรับ ทั้งเปลี่ยน ทำแทบจะทุกอย่างที่เห็นว่าเป็นทางรอด ให้เรายังอยู่ด้วยกันได้
เป็นเพื่อนกัน ..เกลียดกัน ..ห่างกัน ..ต่างคนต่างไปใช้ชีวิตของตัวเอง
… แล้วก็วนกลับมาเริ่มต้นใหม่
สุดท้ายก็ไม่มีอะไรดีขึ้น …
จนเมื่อวาระสุดท้ายคลืบคลานเข้ามาจริงๆ .. ฉันจึงได้รู้สึกตัว
เปิดใจ ทำความเข้าใจ ใช้เหตุผล ..แต่ไม่ลืมที่จะใช้อารมณ์ความรู้สึกควบคู่กันไปด้วย
ในที่สุดวันนี้ ฉันก็ได้เห็นรอยยิ้มที่น่ารักที่สุดในโลกของเด็กผู้ชายคนนั้นอีกครั้ง
ไม่ได้หมายความว่า เธอจะไม่เหนื่อยกับฉันอีกต่อไปหรอกนะ
แต่เธอคงจะเหนื่อยน้อยลง ไม่เพิ่มขึ้นไปกว่านี้อีกแล้ว
เธอบอกว่า ถึงมันจะเหนื่อย แต่ถ้าฉันพยายามเข้าใจ เธอก็มีความสุขที่ได้ทำหน้าที่นี้
หน้าที่ที่เธอทำมันมาตลอดเป็นเวลากว่าสิบปี และจะยังคงทำมันต่อไป
คือการทำให้ฉันเป็นคนดีที่สุด เท่าที่ฉันจะเป็นได้
ไม่ใช่แค่ในเรื่องความรัก เธอดูแลฉันในทุกเรื่อง ไม่มีขาดตกบกพร่องเลย
ความใส่ใจ ความห่วงใย ความรัก ความรู้สึกดีๆ …ทุกสิ่งทุกอย่าง ไม่เคยเปลี่ยนไปเลย
เธอบอกว่า สิ่งเหล่านี้ไม่มีวันน้อยลง ถ้าไม่มากขึ้น ก็แค่กลับมาอยู่ที่เดิม เป็นค่าคงที่
ความรัก เป็นอย่างอื่นไปไม่ได้ นอกจากความรัก
ฉันรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดี และจะทำให้เธอรู้สึกแบบนี้เช่นกัน
เธอไม่เคยหนีหายไปไหน .. ทุกครั้งฉันต่างหาก ที่เป็นฝ่ายไปจากเธอ
และไม่ใช่เพราะเธอกลับมาหาฉัน .. ทุกครั้งเป็นเพราะว่าฉันกลับมาหาเธอ
เธอเป็นค่าคงที่ .. ยังคงอยู่ที่เดิม .. เธอไม่เคยไปไหน .. ยังคงอยู่ตรงนี้
ฉันดีใจ ที่วันนี้เป็นแบบนี้ .. ดีใจที่ตัวเองดีขึ้น ทำให้เธอน่ารักกับฉันได้มากขึ้น
มีความสุขมากเลยรู้มั๊ย .. เราไม่ทะเลาะกันเลย เป็นปีเชียวนะ
แต่ถึงจะทะเลาะกัน ฉันก็มีความสุข .. เราทะเลาะกัน ก็เพราะเราอยากจะเข้าใจให้ตรงกัน
เราอยากจะเข้าใจตรงกัน ก็เพราะว่าเรารักกัน
ฉันเรียนรู้ว่า สุขหรือทุกข์ขึ้นอยู่กับตัวเราเอง
เพราะแบบนี้ ฉันจึงเลือกที่จะเป็นสุข และทำให้เธอมีความสุขไปด้วยกัน
สุขอย่างเป็นสุข และทุกข์อย่างเป็นสุขเช่นกัน
เธอทำให้ฉันรักทะเล และทำให้ฉันรักเดือนธันวาคม
ทำให้หน้าหนาวเป็นฤดูที่สุดแสนพิเศษสำหรับวันครบรอบความรักของเรา
ทำให้ชอบกินผัก ชอบกินอาหารทะเลด้วย และตกหลุมรักช็อคโกแล๊ตกะขนมหวานทุกชนิด
เธอทำให้ฉันโตเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น เป็นคนที่ดีขึ้น มีชีวิตที่ดีขึ้น อะไรๆก็ดีขึ้นไปหมดเลย
เป็นป๊ะป๋าที่พาเราไปเที่ยวและกินขนมอร่อยๆในทุกๆที่
เป็นเจ้าชาย ที่ดูแลเราอย่างดีแสนดีประดุจเป็นเจ้าหญิง
เป็นการู ให้เราระบายอารมณ์ใส่ และตักเตือนเวลาที่เราสงบลง
เป็นคุนหมาป่าใจดี ที่ไม่ยอมหม่ำลูกมู๋ เพราะตกหลุมรักลูกมู๋ตัวนี้ไง ^^
เป็นพี่ชายที่แสนอบอุ่น เป็นน้องชายที่กวนประสาท เป็นคนในครอบครัว
เป็นทุกสิ่ง และเป็นทุกอย่าง จริงๆ
แปลนคือความสุขเบ้อเริ่มเทิ้มของพลอยนะ : -)))
เธอชอบบอกว่า .. อยากทำให้ฉันเป็นผู้หญิงที่พิเศษกว่าใครๆในโลก
รู้มั๊ยว่า . . .
การที่ฉันได้เป็นผู้หญิงของเธอ .. แค่เพียงเท่านี้ ฉันก็พิเศษกว่าใครๆในโลกนี้แล้ว
*** จะทำหน้าที่ ดูแลความรักให้น่าอิจฉายิ่งขึ้น ยิ่งขึ้น ตลอดไป ***
เดือนหน้า : วันแห่งความรักตรงกับสุดสัปดาห์ด้วยแหละ ตื่นเต้นจัง
มีความสุขกับความรักกันถ้วนหน้านะ หน้าถ้วน
=^@^=
