ถ้าเราสนิทกันมากกว่านี้ . . เ ร า จ ะ เ ป ลี่ ย น แ ป ล ง มั๊ ย ?

 

ดัง แล้ว หยิ่ง . . จ ริ ง รึ เ ป ล่ า ?

 

เราไม่ควรชอบเขาไปมากกว่านี้ . . ใ ช่ มั๊ ย ?

 

ทุกอย่าง เปลี่ยนแปลงเสมอ . . อย่าไปคาดหวังอะไรเลย . . ป ล ง เ ห อ ะ ! ! !

 

เมื่อก่อนลืมคิดว่านักเขียนก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง

บางครั้งจึงคาดหวังอะไรไปมากมายกับสิ่งมีชีวิตที่ถูกเรียกว่านักเขียน

จนเมื่อไม่นาน ใครบางคนถามเราว่า “ถ้าพลอยกลายเป็นนักเขียนที่มีชื่อเสียงแล้วจะเปลี่ยนไปมั๊ย?”

ถ้าวันๆเจอแต่คำถามที่ไร้สาระให้ตอบ เจองานเขียนที่ไม่ได้เรื่องให้อ่านให้แสดงความคิดเห็น

แน่นอนว่า อาจจะทำให้เบื่อ เหนื่อย และไม่อยากจะตอบท่านผู้อ่านสักเท่าไหร่

 

แต่คุณมีสิทธิหรือ?

 

งานบางชิ้นที่คุณตัดสินเองว่าไร้สาระ ว่าไม่น่าอ่าน ไม่น่าสนใจ ไม่เห็นจะมีอะไร

แต่นั่นอาจจะเป็นงานที่น่าภาคภูมิใจของคนที่ตั้งใจทำมันขึ้นมา

อย่าลืมว่า ก่อนที่คุณจะเป็นนักเขียนที่ขายได้ คุณก็เคยเขียนเรื่องไม่เข้าท่ามาก่อน

เคยตะเกียดตะกายที่จะเสนอผลงานของตัวเอง เคยอยากให้ใครสักคนอ่านและชอบมัน

แค่สักคนคุณก็คงยิ้มกรุ้มกริ่มอยู่ได้ทั้งวันแล้ว

ถ้าฉันเป็นนักเขียนชื่อดัง ฉันจะเปลี่ยนแปลงไปรึเปล่า . . ฉันก็ไม่แน่ใจ

แต่ที่ฉันแน่ใจก็คือ ฉันจะไม่ตัดสินผลงานของใครๆไปเอง

ฉันจะตั้งใจอ่านในสิ่งที่เขาอยากเล่าอยากเขียนมาให้ฉันได้รับรู้

ฉันจะไม่ทำให้ผลงานของเขาต้องดูไร้ค่าเด็ดขาด

 

ฉันมาคิดเล่นๆว่า การที่เราชื่นชอบนักเขียนคนหนึ่งนั้น

เราไม่ต้องพยายามไปติดต่ออะไรเขามากมายดีกว่านะ

ก็แค่ติดตามผลงานของเขา ติดตามตัวหนังสือของเขา

ไม่จำเป็นต้องรู้จักกันให้มากชนิดที่เรียกว่าเป็นแฟนคลับตัวยง

เพราะเมื่อเรารู้จักใครสักคนที่มากเกินกว่าเส้นคั่นในความพอดี เราก็มักจะเริ่มคาดหวัง

และสุดท้าย ถ้าเขาไม่เป็นอย่างที่เราหวัง เราก็จะรู้สึกแย่เปล่าๆ

 

ในทุกๆความสัมพันธ์นั้นต้องการความพอดี

ดังนั้น สิ่งที่ควรทำก็แค่หาความพอดี

“พอ” แล้วมันก็จะ “ดี”

ฉันเชื่ออย่างนั้น

 

* ต่อไปนี้ฉันจะไม่ลืมว่า นักเขียนก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง เท่านั้นเอง *

Advertisement